یاران

مــا ز یـــاران چـشــم یـــاری داشـتـیـم

خـود غـلــط بــود آنـچـه ما پـنـداشـتـیـم

تــا درخــت دوسـتـی کــی بــر دهــــــد

حـالـیــا رفـــتــیــم و تـخـمـی کاشتـیـم

گـفــت ‌و گـو آیـیـن درویـشــــــی نـبــود

ور نـه بـا تـو مــاجــــــــــــراها داشتـیـم

شیـوه‌ی چـشـمـت فریـب جنگ داشت

مـا غـلـط کـــردیم و صـلــح انـگاشتـیــم

گـلـبـُن حـُسنــت نـه خـود شد دلـفـروز

مــا دم هـمـّــــت بـر او بـگـمـــاشـتـیـم

نـکـتــــه‌ها رفـت و شکـایـت کس نـکـرد

جانـب حـُرمـت فـــــــــرو نـگــذاشـتـیــم

گفت : خـود دادی به مـا دل حـــافـظـــا

مـا مـحـصـّـل بـر کـسی نـگـمـاشـتـیــم

« حافظ »

الهی آمین

خدایا دینم را تنها بر زبانم قرار مده

مرد

مرد آن نیست که از نعره اش دیوار به لرزه در آید

 مرد آن است که از صدای نفس کشیدنش

 قلبت بلرزد...